เรื่องราวต่อไปนี้มีผู้เขียนไว้เมื่อไม่นานมานี้ เป็นเรื่องราวดีๆ ที่ทางทีมงานของเราอ่านกี่ครั้งก็ประทับใจจึงอยากนำมาเล่าต่อ โดยตัดมาเพียงบางส่วนที่ประทับใจมาก คุณ อรรถกร ชื่นฤทัยในธรรม ได้เล่าว่า

ผู้เขียนเป็นคนยุค หลังอายุแค่ 31 ปี แต่เขียนไว้น่าอ่านมาก ผมเกิดปี 2528ปีที่ผมเกิด ในหลวงอายุ 58ปีแล้ว ครอบครัวของผมเป็นครอบครัวรักในหลวง สอนให้ผมรักในหลวง
แต่ผมก็เหมือนเด็ กรุ่นหลังทั่วไป ที่มีช่วงชีวิตที่สงสัยว่า ทำไมผู้ใหญ่ คนเฒ่าคนแก่ ถึงรักในหลวงองค์นี้เสี ยจริงและไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องรักด้วย

ยิ่งพอเข้าเรียนมหาลัย ที่เรียกตัวเองว่ามหาลัยการเมือง ยิ่งแล้วใหญ่ ไปเจอนักวิชาการกล่อมไปกล่อมมา กลับมาพาลสงสัยในหลวงอีกซะงั้น ชีวิตจริงของผม มันเริ่มต้นในชีวิตทำงาน

ผมเริ่มหลับตานึกภาพ แผ่นดินประเทศไทย เป็นแผ่นแบบๆ มีภูเขาทอดลงมาในภาคเหนือมีแม่น้ำสี่สายไหลมารวมกัน เป็นเจ้าพระยา
นี่แหละครับ ผมทำอาชีพนักข่าว เริ่มตั้งคำถามว่าแท้จริงแล้ว ประเทศไทย คืออะไรกันแน่ ทำไมเราถึงอยู่รวมกันได้ เราสร้างสังคมมาจากอะไร
คำตอบ ก็เฉลยออกมาทั้งหมดว่า ใช่แล้ว เราสร้างสังคมจากน้ำ จากแม่น้ำนี่แหละ ที่ทำให้ดินชุ่มชื้น เราจึงเริ่มต้นสร้างประเทศ จากการเกษตร เกษตรกรในบ้านเราจึงมีอยู่มาก ส่วนอุตสาหกรรมอื่นๆ นั้นเริ่มมาทีหลัง

แต่ทั้งหมดนี้ ก็ต้องพึ่งพาอาศัยน้ำอยู่ดี มันเลยเป็นแรงจูงใจ ให้ผมมุ่งมั่น ศึกษาระบบน้ำและลำน้ำของประเทศเรา ระบบชลประทาน และการผันน้ำใช้เวลาเป็นแรมปี

ยิ่งศึกษา ยิ่งรู้ว่า เรื่องน้ำ มั่วกันไม่ได้ ต้องรู้จริงเท่านั้น ถึงจะทำได้ เพราะแม่น้ำไม่ใช่ถนน แม่น้ำมีส่วนที่ลึก มีส่วนที่ตื้น มีกว้าง มีแคบ น้ำไหลช้าเร็วต่างกัน เก็บน้ำได้ไม่เท่ากัน

และในประเทศของเรา ไม่มีเรื่องน้ำเรื่องไหน ที่ในหลวงไม่เคยศึกษา ผมพบว่าพระราชาของผม ทรงรู้ทิศทางของน้ำ เป็นอย่างดีในทุกรูปแบบ เขื่อนเกือบทุกแห่งในประเทศนี้ จะสร้างไม่ได้เลย ถ้าไม่มีในหลวง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง
บางเรื่องข้าราชการไม่ยอมศึกษา ถ้าไม่ใช่โครงการใหญ่ ใช้เงินก่อสร้างเยอะ บางเรื่องศึกษาแล้ว สร้างไม่ได้ เพราะพูดกับชาวบ้านไม่รู้เรื่องถูกต่อต้าน

เนื่องจากคนคุยกับชาวบ้านเป็นข้าราชการผู้น้อย ส่วนคนอนุมัติเป็นข้าราชการผู้บริหารห้องแอร์มีแต่พระราชาของผมนี่แหละ ที่นั่งพื้นคุยกับชาวบ้านบางทีพระราชานั่งบนดิน ชาวบ้านนั่งบนเสื่อด้วยซ้ำ

ผมหมดคำถาม หมดความสงสัย หมดความคลางแคลงใจทุกอย่างในตัวพระราชาของผมทันที ผมรู้แล้วว่าทำไมคนเฒ่าคนแก่ถึงรัก และสอนให้เด็ กอย่างผมรักในหลวงด้วย
ปี 54 เกิดน้ำท่วมใหญ่ เดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า พระราชาของผมอายุ 84 ปี ทรงแก่มากๆ แล้ว.และป่วยอยู่โรงพยาบาล แต่ก็ยังเรียกผู้เกี่ยวข้อง ไปให้คำแนะนำ ว่าจะรับมือกับน้ำอย่างไร

ทันทีที่รู้ข่าวนี้ ผมน้ำตาคลอ สงสาร และรัก พระราชาที่ยังทำงานรับใช้ชาวบ้านแม้ในยามตัวเองเจ็บไข้ทุกข์ยาก
วันนี้ประเทศของผม ไม่มีพระราชาอีกต่อไปแล้ว ความคิดถึงจับจิตผมไปสุดขั้วหัวใจ พระราชาที่จะหาที่ไหนในโลกไม่มีอีกแล้ว ยิ่งศึกษาเรื่องราวปูมหลัง ยิ่งรักในพระราชาสุดใจ

ถึงขั้นที่พระราชาของผมต้องเอ่ยปากว่า บางเรื่องมันน่าท้อ แต่ท้อไม่ได้ ต้องทรงอดทนขนาดไหน
ผมรู้แล้วว่า ทำไมทรงยอมเสด็จไปที่ไกลๆ ชนิดที่คำว่าทุรกันดารยังไม่พอเมื่อพระเทพฯทรงเล่าว่า เพราะในหลวงมีแนวคิดระเบิดจากข้างในคือ

เข้าไปทำให้ชาวบ้านแข็งแรงก่อน แล้วเขาจะออกมาเอง ไม่ต้องรีบทำอย่างโลกสมัยใหม่ ตัดถนน เอาความเจริญเข้าไป ชาวบ้านยังไม่พร้อมก็ถูกคนข้างนอกเอาเปรียบ
ผมทึ่งที่พระราชาของผมเจ็บป่วยอยู่โรงพยาบาล หมอพาเข็นรถเล่นคลายเครียด พระราชาของผมมองเห็นรถติด ยังคิดวิธีแก้รถติดให้จนได้ทางไหนที่จะทำให้ประเทศไทยเจริญ
ผมรู้แล้วทำไมคนไทย เรียกพระราชาของผมว่าพ่อ ผมรู้แก่ใจตัวเองแล้ว ว่ารักในหลวงเพราะอะไร เพราะหัวจิตหัวใจของท่านมีไว้ เพื่อชาวบ้านเท่านั้น

ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป
อรรถกร ชื่นฤทัยในธรรม
เขียนไว้เมื่อ 28 ตุลาคม 2559

ที่มา : blog.bkndigital

สปอนเซอร์

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here