เห็นคนใส่ทอง ยืนต่อคิวกดเงิน บัตรคนจนเเต่คนที่ลำบากจริงๆ กลับเดินผ่านฝูงคนที่รอหน้าตู้ atm

เเล้วมองคนเหล่านั้น ที่เเต่งตัวดี ใส่นาฬิกาหรู ข้อมือทอง ที่ยืนรอกดเงินกันอย่างยิ้มเเย้ม…เเล้วก็มองมาที่ขอทานด้วยสายตาเหยียดๆ เพราะเหม็นกลิ่นตัวเเล้วหันกลับไป…

คนจรจัดท่านนั้น อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าประเทศไทยมีโครงการบัตรคนจน สิ่งที่สนใจคือถังขยะเบื้องหน้า หวังว่าคงมีขนมปังหมดอายุ สักชิ้น น้ำเปล่าที่เหลือก้นขวดซักหน่อย พอใด้คลายหิวไปวันๆ

ผมตลกกับสิ่งที่เห็น ตลกกับ ตรรกระผู้นำประเทศ ตลกกับการที่คนติดคุก คร่าคนตาย ขายยา เข้าไปมีข้าวกิน มีที่นอน มียารักษาเมื่อไม่สบาย เเละเเน่นอน เงินเหล่านั้นมาจากงบรัฐบาล

เเต่คนที่เเก่ชรา ผ่านเรื่องราวชีวิต มาค่อนชีวิตพยามเก็บขวดขาย เพื่อให้มีชีวิตรอดไปวันๆ กลับไม่มีเเม้เเต่เสื้อสักตัว ไว้ใส่กันหนาว

ก็เข้าใจนะ ว่างบประมาณของประเทศเราคงไม่พอ ที่จะดูเเลคนพวกนี้ทั้งหมด เพราะต้องคอย ใช้เป็นทุนสังคม

เช่น เเอร์ในโรงพักฟรี ,น้ำมันฟรี, รถฟรี ค่าไฟฟรี ค่าน้ำฟรี ลูกเรียนฟรี ที่พักฟรี ของฟรีทุกอย่าง มีให้คนของประชาชน หน่วยงานราชการ ยกเว้นคนจนจริงๆ

 

ที่มา Sorawoot Kudeengam

สปอนเซอร์

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here